PEŁNA HISTORIA SZKOŁY

W czasie drugiej wojny światowej po przeprowadzonym podziale administracyjnym Polski przez hitlerowców Głowno znalazło się w Generalnej Guberni. Polakom oficjalnie oprócz podstawowej nauki czytania i pisania, wolno było kształcić się jedynie na kupców, rzemieślników i rolników. Zabroniono nauki historii i geografii.

Dokumenty poświadczające powstanie szkoły w 1941 roku

1

dziennik lekcyjny Kupieckiej Szkoły Zawodowej w Głownie z roku szkolnego 1941/1942

2

spis zdawczo-odbiorczy z sekretariatu szkoły. Pierwsza data 1941/1942

3

legitymacja uczniowska Pani Zofii Sokół z roku szkolnego 1942-1943

4
podanie o wystawienie zaświadczenia o uczęszczaniu do Szkoły Kupieckiej w latach 1941-1944

5
zaświadczenie poświadczające naukę w Rzemieślniczej Szkole Zawodowej w Głownie w latach 1941/1942

Pierwsza szkoła Zawodowa w Głownie została zorganizowana 1.12.1941 roku za zezwoleniem powiatowego radcy szkolnego Kipperta i podinspektora szkolnego Kwiatkowskiego z Łowicza. Nosiła ona nazwę: Rzemieślnicza Szkoła Handlowa w Głownie, powiat Łowicz, Dystrykt Warszawa. Posiadała 4 kierunki zawodowe: metalowy, odzieżowy, spożywczy i kupiecki. Do szkoły przyjmowani byli uczniowie nawet z niepełnym podstawowym wykształceniem, jeżeli tylko pracowali. Szkoła ta nie miała własnego budynku i przenosiła się w zależności, gdzie miasto miało przydzielić lokal. Dyrektorami szkoły byli kolejno: Urbański Alfred – 1941-1942, Żaczkiewicz Adam – 1943-1944, Dąbrowski Zdzisław – 1944-1945.

Po wyzwoleniu władze miasta wstrzymały się od wypłacania nauczycielom poborów (luty-lipiec). Szkoła Rzemieślnicza przestała istnieć.

Pierwsze lata po drugiej wojnie światowej, charakteryzują się wielkim, ogromnym pędem społeczeństwa, a zwłaszcza młodzieży do nauki i wiedzy; chętnej do nadrobienia tego co zostało zahamowane w ciężkich latach okupacji. Młodzi ludzie pragnęli się uczyć, podwyższać swoje kwalifikacje zawodowe i teoretyczne. W takich okolicznościach rodzi się myśl zorganizowania szkoły zawodowej dla pracującej w różnych zawodach młodzieży.

Powstaje Publiczna Średnia Szkoła Zawodowa o trzyletnim kursie nauki. Był to rok 1946.

Dyrektorem szkoły w latach 1946-1954 był Paweł Markiewicz. Szkoła otrzymała 2 pokoje w prywatnym budynku przy Placu Wolności 9.

6
Dawny budynek szkoły – Plac Wolności 9

Istniały dwie pierwsze równoległe klasy: Ia – metalowa, skupiająca młodzież zatrudnioną w zakładach Naprawy Taboru Kolejowego w Osinach, kształcącą: ślusarzy, tokarzy, elektryków, stolarzy. Klasa Ib – składała się z uczniów pobierających lekcje zawodu prywatnie lub w placówkach uspołecznionych. Byli to: krawcy, piekarze, rzeźnicy, szewcy, fryzjerzy. Klasa Ia liczyła około 40 uczniów. Szkoła była zbyt mała dla tak dużej grupy, wobec tego na czas nauki zajmowano stołówkę przy Zakładzie Pracy w Osinach.

W roku 1948 oddano w posiadanie szkoły willę przy ulicy Spacerowej 4.

7
Dawny budynek szkoły – ul. Spacerowa 4

Po remoncie i przystosowaniu budynku do potrzeb szkoły przeprowadzono się do niej na początku 1949 roku. W nowym obiekcie szkolnym urządzono warsztaty dla klasy I oraz warsztaty krawieckie dla klas I, II, III. Taki stan rzeczy trwał do roku szkolnego 1952-1953, gdyż w skutek reorganizacji szkolnictwa zawodowego i likwidacji szkoły zawodowej o kierunku krawieckim oraz likwidacji Państwowego Technikum Administracyjno-Gospodarczego w Głownie – Państwowa Zasadnicza Szkoła Metalowa przejęła ich majątek z dniem 21.08.1952 roku. Były to trzy domy drewniane, willowe, 2 jednopiętrowe, 1 dwupiętrowy z kompletnym wyposażeniem szkoły i internatu. Mieściły się przy ul. Cegielnianej 18, 20, 22.

Przełomowym okresem rozwoju szkoły był rok 1966/67, po raz ostatni uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego odbyło się w domu Kultury w Osinach.

W związku z przeniesieniem się do nowego budynku szkolnego zwiększono personel pomocniczy szkoły o 6 osób (woźna, szatniarka, 4 sprzątaczki). WZM-ot, jako zakład opiekuńczy wykonał 8 wieszaków do szatni. Na pomoce szkolne otrzymaliśmy 350 tyś. złotych. W roku tym wprowadzono dwa nowe przedmioty: geografię i historię, celem uzupełnienia wiadomości uczniów ze szkoły podstawowej.

Nowy rok szkolny 1967/1968 po raz pierwszy rozpoczął się w nowym budynku szkolnym, w pięknej sali gimnastycznej. Dla klas pierwszych był rokiem wdrażania w życie nowego programu nauczania. Przy ZSZ powstało Technikum dla Pracujących o kierunku mechanicznym – obróbka skrawaniem, pod dyrekcją Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w Łowiczu.

Szkoła po wprowadzeniu się do nowego budynku w ramach inwestycji otrzymała nieodpłatnie z DOJM w Kutnie nowy sprzęt i pomoce naukowe o wartości 559.073,46 złotych.

Dnia 2 września 1968 roku w pięknie udekorowanej sali gimnastycznej zebrała się młodzież szkolna, nauczyciele, przedstawiciele miejscowego społeczeństwa oraz rodzice na rozpoczęciu nowego roku szkolnego. Dyrektor szkoły Kazimierz Piestrzeniewicz(1962-69) omówił sprawy dotyczące zajęć w szkole i warsztatach szkolnych, przedstawił wymagania stawiane młodzieży oraz zapoznał z trudnościami, z jakimi placówka będzie musiała się jeszcze borykać. Problem stanowił brak ogrodzenia terenu szkolnego oraz odpowiednie zagospodarowanie pomieszczeń. W roku 1968/70 dyrektorem został mianowany Andrzej Zawinowski.

1 września 1973/74 roku szkoła otrzymała nową nazwę: Zespół Szkół Zawodowych Nr 1 w Głownie.

Dyrektorem szkoły została Zofia Mońko, która funkcję tę pełniła do roku 2000/2001, na krótko jej obowiązki przejął Zbigniew Szadkowski 1975-1978). Pani dyrektor zadbała o placówkę i jej otoczenie, przeprowadzając wiele prac. Położono parkiety w sali gimnastycznej i salach lekcyjnych, przygotowano pracownie, wyasfaltowano boisko do siatkówki, wybudowano szatnię.

8
Pani dyrektor Zofia Mońko

W latach 1972-73 szkoła liczyła 19 oddziałów, w których naukę pobierało 661 uczniów.

Od roku szkolnego 1952/53 Państwowa Zasadnicza Szkoła Metalowa stała się dwuletnią szkołą przeznaczoną dla niepracujących o kierunkach: ślusarz samochodowy i ślusarz maszyn. W latach 1954-1961 kierowała szkołą Stanisława Gronostajska. W roku 1954/55 szkoła liczyła 4 klasy: dwie pierwsze i dwie drugie. W roku szkolnym 1957/58 szkoła przeszła na 3-letni kurs nauczania i zmieniła nazwę na Zasadniczą Szkolę Metalową w Głownie.

W maju 1958 roku rozpoczęto budowę kuźni i spawalni oraz hali mechanicznej na terenie szkolnym. Rok 1958/59 przyniósł szkole kolejną zmianę nazwy na: Zasadniczą Szkołę Zawodową.

26 listopada 1959 roku została uruchomiona nowa kuźnia w budynku warsztatowym. Do hali warsztatowej nadeszły 2 tokarki z Pabianic.

W roku szkolnym 1963/64 rozpoczęto budowę nowej szkoły, internatu oraz budynku warsztatów szkolnych kosztem 17 milionów złotych. Budowa tych obiektów stworzyła perspektywy poprawy warunków pracy personelu szkolnego oraz nauki uczniów.

W roku szkolnym 1964/65 szkoła mieściła się w 2 drewnianych budynkach letniskowych.

W pierwszym przy ulicy Cegielnianej 18 na parterze mieścił się warsztat obróbki ręcznej, natomiast na piętrze – 2 sale lekcyjne, gabinet dyrektora szkoły wraz z gabinetem kierownika warsztatów szkolnych, pracownia pomocy dydaktycznych do fizyki i mały sekretariat. W budynku internatu mieszczącym się przy ul. Cegielnianej 22 szkoła zajmowała 2 sale lekcyjne i gabinet (weranda),  w którym przechowywano pomoce do technologii i rysunku zawodowego. W każdej z tych sal mieściło się 40 uczniów. W szkole nie było specjalistycznych pomieszczeń, takich jak: pracownie przedmiotowe, sale do praktycznej nauki zawodu i sala gimnastyczna. W szkole brakowało dydaktycznych pomocy naukowych.

Ze względu na trudne warunki lokalowe (stare, drewniane budynki) oraz zwiększające się zapotrzebowanie miejscowych zakładów na wykwalifikowane kadry i chęć zdobycia przez młodzież atrakcyjnego zawodu zmusiło władze miasta do podjęcia decyzji o budowie nowej szkoły z własnymi warsztatami i internatem.

Pod budowę przeznaczono teren przy ulicy Cegielnianej 18 do 22. Na placu tym znajdowało się 5 budynków: administracyjny, szkolny, warsztaty, internat i budynek gospodarczy.

Fundamenty nowej szkoły częściowo obejmowały budynek mieszkalno-administracyjny, który uległ rozbiórce, a którego lokatorzy zostali przekwaterowani. Ostatecznie nowy budynek szkoły został wybudowany w roku 1966. Koszt budowy budynku szkolnego wyniósł 3.265 tyś. Zł.

Dnia 3 stycznia 1967 roku szkoła otrzymała nowy budynek. Z chwilą przejęcia go radykalnie zmieniły się warunki pracy. Młodzież otrzymała 5 sal z zapleczami, 4 sale przedmiotowe, piękną świetlicę, bibliotekę, ogromny holl, który jednocześnie służył jako sala rekreacyjna. 6 lutego 1967 roku uczniowie rozpoczęli naukę w nowym, dobrze wyposażonym budynku szkolnym. Wszystko, co było związane z organizacją pracy i nauki w nowym budynku szkolnym, wykonano wspólnym wysiłkiem młodzieży i nauczycieli, a także innych pracowników szkoły bez przerywania normalnego toku nauki.

W roku 1995 powstało Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych na podbudowie Zasadniczej Szkoły Zawodowej, a w roku 2000 Policealne Studium Ekonomiczne o specjalności finanse i bankowość.

Obecnie dyrektorem szkoły jest Elżbieta Kołodziej, obowiązki wicedyrektora pełni Sławomir Stopczyński.

W roku szkolnym 2002/2003 szkoła otrzymała imię prof. Romualda Adama Cebertowicza. Wcześniej szkoła nie posiadała patrona.

9
Dzisiejszy wygląd szkoły