Hydrotechnik; 1949–67 prof. Politechniki Gdańskiej; od 1952 członek PAN; prace z hydromechaniki i mechaniki gruntów, fundamentowania i budowli wodnych; twórca elektroiniekcyjnej metody zeskalania gruntów, zw. cebertyzacją; zajmował się także zagadnieniami dotyczącymi konserwacji zabytków, m.in. zabytków w Wenecji.
źródło:  Nowa encyklopedia powszechna PWN
Romuald Adam Cebertowicz urodził się 07.02.1897 r. w Głownie, w rodzinie naczelnika miejscowego urzędu powiatowego Adama i Stanisławy z Krzyżanowskich Cebertowiczów. Wychował się w atmosferze głębokiego patriotyzmu i żywych tradycji wielkich zrywów narodowo-wyzwoleńczych, w których poprzednie generacje Cebertowiczów brały czynny udział. W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w miejscowej szkole powszechnej, gdzie zetknął się z ogromnym patriotyzmem nauczycieli. Wiosną 1905 r. w szkółce doszło do wybuchu strajku szkolnego, do którego przyłączył się ośmioletni Romuald Cebertowicz. Młodzież protestowała przeciwko rusyfikacji. Wydarzenia te zakłóciły spokój miasteczka, obeszło się jednak bez represji, gdyż władze rosyjskie przerwały śledztwo i sprawę zatuszowały.
Po ukończeniu w 1907 r. głowieńskiej szkółki rodzice wysłali syna do polskiej Szkoły Handlowej w Łowiczu. Tu również spotkał się z atmosferą polskości. Szkoła reprezentowała wysoki poziom nauczania, lecz o patriotyzmie nauczycieli i uczniów (nauka patriotycznych pieśni, musztra wojskowa, odśpiewanie w kolegiacie „Boże coś Polskę…”) dowiedziały się władze carskie i w 1912 roku zamknęły placówkę. Cebertowicz został przeniesiony do prywatnej szkoły Radomskiego w Zduńskiej Woli, a po jej ukończeniu kontynuował naukę w rosyjskiej Szkole Realnej w Łowiczu ponieważ dawała ona tzw. uprawnienia, czyli wstęp na studia.
Wraz z wybuchem I wojny światowej Cebertowiczowie znaleźli się w gubernii woroneskiej, a następnie w Moskwie, gdzie Adam otrzymał pracę w urzędzie pocztowym. Kontynuował naukę w reaktywowanej II Warszawskiej Szkole Realnej i w 1916 r. uzyskał maturę.
Następnie zaczął uczęszczać do klasy przygotowującej kandydatów na studia wyższe, co uchroniło go przed powołaniem do wojska. Tu związał się z działalnością nielegalnych kółek postępowych, które powstały wraz z narastającą falą rewolucji.
W 1917 r. rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii, ewakuowanej do Moskwy, Politechniki Ryskiej. Tu zastał go wybuch rewolucji październikowej. Walczył w ochotniczym oddziale saperskim, potem skierowany został do służby wartowniczej.
7 lutego 1919 r. wraz z rodziną, po długiej i wyczerpującej podróży, obfitującej w trudności, powrócił do kraju.
Rozpoczął pracę jako sekretarz głowieńskiego Magistratu i kontynuował przerwane studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej.
Na wieść o trzecim zrywie narodowowyzwoleńczym na Śląsku opuścił Warszawę i stanął w szeregach powstańczych.
Od 1921 r. brał bezpośredni udział w walkach jako oficer baterii kpt. Mierzejewskiego I Dywizjonu artylerii powstańczej, m. in. w rejonie Kędzierzyna Koźla i pod Górą św. Anny.
Po zakończeniu walk wrócił do stolicy. Aby móc utrzymać założoną rodzinę dorabiał korepetycjami i współpracował z prof. Ponikowskim przy pracach geodezyjnych w okolicach Kolna i Wołkowyska.
W 1923 roku otrzymał stałą posadę w Głównym Urzędzie Statystycznym, kilka lat później objął kierownictwo Biura Kartograficznego. Jego dociekliwość i dokładność przyczyniła się do powstania wielu szczegółowych map i opracowań kartograficznych. W 1935 roku R. Cebertowicz obronił wysoko ocenioną prace dyplomową na temat: „Projekt drogi wodnej Dniestr – Prut. Kanalizacja Prut oraz porty Rzeczne w Stanisławowie i Kołomyi.”, opracowaną pod kierunkiem prof. Rybczyńskiego i otrzymał stopień inżyniera budownictwa wodnego oraz Lądowego.
Od 1936 roku zmienił charakter pracy, został inspektorem w Urzędzie Budownictwa Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach i nadzorował budowę licznych obiektów oświatowych i kulturalnych. W 1939 roku organizował prace związane z budową schronów i bunkrów śląskiego pasa umocnień obronnych, a następnie zgłosił się w koszarach 29 PAL w Grodnie, gdzie dowiedział się, że jego jednostka wyruszyła już na pozycje wyjściowe.
Zatrzymał się na krótko w Głownie, by pożegnać się z rodziną i wyjechał do Tarnopolu, potem do Kołomyi i mimo rozterek wewnętrznych przekroczył granicę rumuńską, decydując się na dalszą walkę z Niemcami. Dostał się do obozu dla internowanych, skąd udało mu się zbiec i pod przybranym nazwiskiem pańskim matki, przedostał się przez Jugosławię i Włochy do Francji.
U boku aliantów bohatersko kontynuował walkę o niepodległość Polski, wsławiając się m. in. brawurową akcją dostarczenia amunicji walczącym, dzięki czemu odparto ataki wroga i wojska polskie mogły przekroczyć granicę Szwajcarii, co pozwoliło uniknąć niemieckiej niewoli.
Cebertowicz podczas pobytu w Szwajcarii uczestniczył wraz z żołnierzami w budowie drogi Susten Pass w Alpach i przepustu wodnego w Cazin nad Renem. Był też współorganizatorem Uniwersytetu Obozowego, kierował Wydziałem Inżynierii i prowadził zajęcia ze statyki budowli, fundamentowania i hydrauliki. Współpracował z naukowcami Politechniki z Zurychu, pracował w laboratorium mechaniki okruchów skalnych, przeprowadzał badania czego efektem były liczne prace naukowe oraz materiał do planowanego doktoratu na temat parcia w stanie spoczynku.
W marcu 1945 r. przedostał się do Wielkiej Brytanii i tam zastał go koniec II wojny światowej. 6 I 1946 r. powrócił do kraju, do Głowna. Tu dowiedział się o śmierci swego syna Wojciecha, który poległ w 1944 r. walcząc w szeregach partyzanckich oddziału AK w lasach w rejonie Łowicza.
Od prof. Ponikowskiego otrzymał propozycję pracy na stanowisku adiunkta w organizującej się Politechniki Gdańskiej, którą przyjął. Do jego zadań należała odbudowa kraju ze zniszczeń wojennych. Doc. Cebertowicz pracował w Instytucie Wodnym.
Opracował projekty odbudowy magazynów portowych, ujęć wodnych dla portu gdyńskiego i fundamenty pod obiekty dla Marynarki Wojennej. Jednocześnie prowadził zajęcia ze studentami z hydrauliki i hydrologii oraz mechaniki gruntów i fundamentowania.
W 1949 r. z rąk Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej otrzymał nominację i tytuł profesora nadzwyczajnego.
Nie przerwał pracy naukowo-badawczej.
Główne zagadnienia dotyczyły m. in. zjawiska osiadania gruntów pod budowlami, zastosowania zjawisk elektrokinetycznych do petryfikacji gruntów, jednoroztworowym zeskaleniem gruntu piaszczystego szkłem wodnym i chlorkiem wapnia, zeskaleniem gruntów o dużej zawartości części organicznych, wykorzystaniem metody petryfikacji do zabezpieczenia obiektów oraz konserwacji zabytków pochodzenia organicznego, pomiarami pola elektrycznego w zmiennym środowisku gruntowym, zastosowaniem analogii elektrycznej przy wyznaczaniu rozkładu naprężenia w gruncie, problematyką parcia deostatycznego, metodami zabezpieczania budowli hydrostatycznych przed powstaniem podciśnienia, zawiesinami tiksotropowymi z rodzimych gruntów ilastych jako materiałem poślizgowym zmniejszającym tarcie przy budowie szybów i studni, podciśnieniem jako sposobem obniżenia poziomu wód gruntowych, wpływem elektroosmozy na rozwój i życie roślin oraz wieloma innymi zagadnieniami. Publikacje na ten temat – pionierskie – doczekały się licznych przekładów zagranicznych. Efekty badań prowadzonych przez prof. R. A. Cebertowicza miały doniosłe znaczenie naukowe i praktyczne.
Metoda zeskalenia gruntów wynaleziona przez prof. R. A. Cebertowicza zwana od jego nazwiska cebertyzacją pozwoliła na szybkie i skuteczne przygotowanie terenu pod budowę wielkich obiektów przemysłowych m. in. nowej Huty, kopalni węgla brunatnego nad Nysą, fabryk sody w Krakowie i Inowrocławiu, zakładów włókienniczych w Ozorkowie, zakładów przemysłowych w Wieliczce, Koszalinie, Szczecinie, Kołobrzegu, Hali Sportowej w Łodzi i innych. Przyczynił się do uratowania wielu zabytków m. in. kamieniczek na Długim Targu w Gdańsku, kościołów w Poznaniu, Gieczu, Gnieźnie, Łodzi, zamków w Czorsztynie, Toruniu, Kórniku, Zabezpieczył osuwające się skorupy i tym samym uratował przed runięciem kościoła św. Anny przy trasie W-Z w Warszawie oraz zespół architektoniczny Sandomierza a jego metoda mumifikacji pozwoliła zabezpieczyć wykopaliska archeologiczne w prasłowiańskim Biskupinie.
Prof. Cebertowicza ceniono nie tylko w kraju. Wiele państw ubiegało się o powierzenie profesorowi kierownictwa nad wielkimi przedsięwzięciami z jego dziedziny.
Dzięki niemu uratowano pałac Piotra Wielkiego w Peterhofie w Rosji, zabytki Wenecji i Padwy, krzywą wieżę w Pizzie we Włoszech, starożytny zespół świątynny w Abu-Simbel w Egipcie. Przygotował teren pod budowę obiektów przemysłowych w Bułagarnii, Rumunii, Hiszpanii, Chinach i w innych państwach.
17.04.1954 r. otrzymał nominację i tytuł profesora zwyczajnego oraz doktorat nauk technicznych. Współpracował blisko z licznymi instytucjami, stowarzyszeniami i placówkami naukowymi kraju i zagranicy, uczestniczył w konferencjach oraz sympozjach naukowych w Polsce i na całym świecie – od Hiszpanii po Kanadę. Jednocześnie, obok działalności naukowo badawczej i dydaktycznej prowadził aktywne życie społeczno-polityczne: w latach 1952-57 reprezentował gdańskie społeczeństwo jako poseł na sejm PRL; uczestniczył w pracach Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju; działał w Ogólnopolskim i Gdańskim Komitecie Frontu Jedności Narodu; w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację; w Towarzystwach Przyjaźni; Polsko-Radzieckiej, Polsko-Szwajcarskiej, Polsko-Fińskiej, Łączności z Polonią Zagraniczną; należał do Towarzystwa Przyjaciół Gdańska, Koła Wychowanków Ziemi Łowickiej. Od 1977 r. był honorowym członkiem Towarzystwa Przyjaciół Miasta Głowna.
Jego wybitne osiągnięcia naukowe, aktywność społeczno-polityczna oraz odwaga wykazała w latach walki o niepodległość wielokrotnie spotykał się z dowodami uznania ze strony najwyższych czynników państwowych.
Prof. Romuald A. Cebertowicz trzykrotnie wyróżniony został nagrodami państwowymi: w 1949 r. nagrodą indywidualną I stopnia za opracowanie polskiej metody elektroiniekcji gruntów (cebertyzacja), w 1965 r. nagrodą zespołową III stopnia za pracę nad zawiesinami tiksotropowymi, w 1971 r. nagrodą indywidualną II stopnia za opracowanie metody zabezpieczenia obsuwu skarp w Sandomierzu. Był też kawalerem licznych wysokich orderów i medali. Z krajowych odznaczeń, za udział w walkach o polski Śląsk nadano mu w 1921 r. Śląski Krzyż Walecznych oraz Odznakę Ofiarnych OKOP, w 1927 Gwiazdę Górnośląską, w 1972 r. Śląski Krzyż Powstańczy. Za działalność w okresie II wojny światowej uhonorowany został Odznaką 2 Dywizji Strzelców Pieszych i Odznaką Internowania oraz francuskim Medaille Commemorative Francaise de la Guerre 1939-1945 przyznanym w 1975 r. Za wybitny wkład w rozwój nauki polskiej oraz działalność społeczno-polityczną w okresie powojennym przyznano mu: w roku 1949 – Złoty Krzyż Zasługi (za ocalenie kościoła św. Anny), w 1951 – Order Sztandaru Pracy II klasy (za uratowanie szybu „Azoty”), w 1954 r. – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, w 1955 – Medal X – lecia Polski Ludowej, w 1959 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (za wkład w dzieło umacniania pokoju na świeci), w 1974 – Medal XXX –lecia Polski Ludowej. Z zagranicznych – posiadł wysokie odznaczenia radzieckie i chińskie oraz Medal XX–lecia Światowej Rady Pokoju nadany mu przez tę organizacje w 1969 r. Posiadł nadto szereg odznak honorowych, m. in. Odznakę „Za zasługi dla miasta Gdańska” (1960 r.) oraz „Zasłużony dla Ziemi Gdańskiej” (1965 r.), Złotą odznakę Honorową Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (1967 r.), Odznakę Zasłużonego Działacza Frontu Jedności Narodu (1974 r.) i inne. Najwyższe odznaczenie – Order Budowniczych Polski Ludowej – za całokształt pracy naukowej, dydaktycznej i społecznej, Rada Państwa przyznała mu 20 lipca 1972 r.
Prof. Cebertowicz – kierownik Katedry Gruntoznawstwa na Politechnice Gdańskiej w 1962 r. przeszedł na emeryturę, lecz jeszcze wiele lat służył swym wybitym umysłem i bogatym doświadczeniem społeczeństwu prowadząc działalność pedagogiczną i naukową (prowadził wykłady, przygotowywał teren pod budowę Huty Katowice i Bełchatowskiego Zagłębia Węglowego). W 1980 r. został mianowany członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk.
Profesor był jednym z najwybitniejszych gości zaproszonych w 1977 r. do Głowna – rodzinnego miasta R. Cebertowicza – na uroczyste obchody jubileuszu 550-lecia otrzymania przez Głowno praw miejskich. Od tego czasu często odwiedzał Głowno, aktywnie uczestniczył w jego życiu kulturalnym. Zmarł 15. 01. 1981 r. w Łodzi, bo tu mieszkał pod koniec życia. Jednak zgodnie ze swą ostatnią wolą został pochowany na cmentarzu w Głownie, gdyż nie zapomniał o mieście, w którym się urodził. Był wielkim patriotą, wybitnym przedstawicielem nauki polskiej i zasłużonym pedagogiem a jednocześnie skromnym człowiekiem, który nade wszystko ukochał ziemię rodzinną.
Opracowano na podstawie biografii prof. R. A. Cebertowicza, wydanej w cyklu „Ludzie naszego miasta” przez Towarzystwo Przyjaciół Miasta Głowna, 1982 r.
źródło: broszura okolicznościowa z okazji nadania szkole imienia R. A. Cebertowicza 2002/2003. Opracowanie: Elżbieta Kołodziej, Iwona Pełka.
Romuald Adam Cebertowicz

Romuald Adam Cebertowicz

Hydrotechnik; 1949–67 prof. Politechniki Gdańskiej; od 1952 członek PAN; prace z hydromechaniki i mechaniki gruntów, fundamentowania i budowli wodnych; twórca elektroiniekcyjnej metody zeskalania gruntów, zw. cebertyzacją; zajmował się także zagadnieniami dotyczącymi konserwacji zabytków, m.in. zabytków w Wenecji.

źródło:  Nowa encyklopedia powszechna PWN

Romuald Adam Cebertowicz urodził się 07.02.1897 r. w Głownie, w rodzinie naczelnika miejscowego urzędu powiatowego Adama i Stanisławy z Krzyżanowskich Cebertowiczów. Wychował się w atmosferze głębokiego patriotyzmu i żywych tradycji wielkich zrywów narodowo-wyzwoleńczych, w których poprzednie generacje Cebertowiczów brały czynny udział. W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w miejscowej szkole powszechnej, gdzie zetknął się z ogromnym patriotyzmem nauczycieli. Wiosną 1905 r. w szkółce doszło do wybuchu strajku szkolnego, do którego przyłączył się ośmioletni Romuald Cebertowicz. Młodzież protestowała przeciwko rusyfikacji. Wydarzenia te zakłóciły spokój miasteczka, obeszło się jednak bez represji, gdyż władze rosyjskie przerwały śledztwo i sprawę zatuszowały.

Po ukończeniu w 1907 r. głowieńskiej szkółki rodzice wysłali syna do polskiej Szkoły Handlowej w Łowiczu. Tu również spotkał się z atmosferą polskości. Szkoła reprezentowała wysoki poziom nauczania, lecz o patriotyzmie nauczycieli i uczniów (nauka patriotycznych pieśni, musztra wojskowa, odśpiewanie w kolegiacie „Boże coś Polskę…”) dowiedziały się władze carskie i w 1912 roku zamknęły placówkę. Cebertowicz został przeniesiony do prywatnej szkoły Radomskiego w Zduńskiej Woli, a po jej ukończeniu kontynuował naukę w rosyjskiej Szkole Realnej w Łowiczu ponieważ dawała ona tzw. uprawnienia, czyli wstęp na studia.

Wraz z wybuchem I wojny światowej Cebertowiczowie znaleźli się w gubernii woroneskiej, a następnie w Moskwie, gdzie Adam otrzymał pracę w urzędzie pocztowym. Kontynuował naukę w reaktywowanej II Warszawskiej Szkole Realnej i w 1916 r. uzyskał maturę.

Następnie zaczął uczęszczać do klasy przygotowującej kandydatów na studia wyższe, co uchroniło go przed powołaniem do wojska. Tu związał się z działalnością nielegalnych kółek postępowych, które powstały wraz z narastającą falą rewolucji.

W 1917 r. rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii, ewakuowanej do Moskwy, Politechniki Ryskiej. Tu zastał go wybuch rewolucji październikowej. Walczył w ochotniczym oddziale saperskim, potem skierowany został do służby wartowniczej.

7 lutego 1919 r. wraz z rodziną, po długiej i wyczerpującej podróży, obfitującej w trudności, powrócił do kraju.

Rozpoczął pracę jako sekretarz głowieńskiego Magistratu i kontynuował przerwane studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej.

Na wieść o trzecim zrywie narodowowyzwoleńczym na Śląsku opuścił Warszawę i stanął w szeregach powstańczych.

Od 1921 r. brał bezpośredni udział w walkach jako oficer baterii kpt. Mierzejewskiego I Dywizjonu artylerii powstańczej, m. in. w rejonie Kędzierzyna Koźla i pod Górą św. Anny.

Po zakończeniu walk wrócił do stolicy. Aby móc utrzymać założoną rodzinę dorabiał korepetycjami i współpracował z prof. Ponikowskim przy pracach geodezyjnych w okolicach Kolna i Wołkowyska.

W 1923 roku otrzymał stałą posadę w Głównym Urzędzie Statystycznym, kilka lat później objął kierownictwo Biura Kartograficznego. Jego dociekliwość i dokładność przyczyniła się do powstania wielu szczegółowych map i opracowań kartograficznych. W 1935 roku R. Cebertowicz obronił wysoko ocenioną prace dyplomową na temat: „Projekt drogi wodnej Dniestr – Prut. Kanalizacja Prut oraz porty Rzeczne w Stanisławowie i Kołomyi.”, opracowaną pod kierunkiem prof. Rybczyńskiego i otrzymał stopień inżyniera budownictwa wodnego oraz Lądowego.

Od 1936 roku zmienił charakter pracy, został inspektorem w Urzędzie Budownictwa Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach i nadzorował budowę licznych obiektów oświatowych i kulturalnych. W 1939 roku organizował prace związane z budową schronów i bunkrów śląskiego pasa umocnień obronnych, a następnie zgłosił się w koszarach 29 PAL w Grodnie, gdzie dowiedział się, że jego jednostka wyruszyła już na pozycje wyjściowe.

Zatrzymał się na krótko w Głownie, by pożegnać się z rodziną i wyjechał do Tarnopolu, potem do Kołomyi i mimo rozterek wewnętrznych przekroczył granicę rumuńską, decydując się na dalszą walkę z Niemcami. Dostał się do obozu dla internowanych, skąd udało mu się zbiec i pod przybranym nazwiskiem pańskim matki, przedostał się przez Jugosławię i Włochy do Francji.

U boku aliantów bohatersko kontynuował walkę o niepodległość Polski, wsławiając się m. in. brawurową akcją dostarczenia amunicji walczącym, dzięki czemu odparto ataki wroga i wojska polskie mogły przekroczyć granicę Szwajcarii, co pozwoliło uniknąć niemieckiej niewoli.

Cebertowicz podczas pobytu w Szwajcarii uczestniczył wraz z żołnierzami w budowie drogi Susten Pass w Alpach i przepustu wodnego w Cazin nad Renem. Był też współorganizatorem Uniwersytetu Obozowego, kierował Wydziałem Inżynierii i prowadził zajęcia ze statyki budowli, fundamentowania i hydrauliki. Współpracował z naukowcami Politechniki z Zurychu, pracował w laboratorium mechaniki okruchów skalnych, przeprowadzał badania czego efektem były liczne prace naukowe oraz materiał do planowanego doktoratu na temat parcia w stanie spoczynku.

W marcu 1945 r. przedostał się do Wielkiej Brytanii i tam zastał go koniec II wojny światowej. 6 I 1946 r. powrócił do kraju, do Głowna. Tu dowiedział się o śmierci swego syna Wojciecha, który poległ w 1944 r. walcząc w szeregach partyzanckich oddziału AK w lasach w rejonie Łowicza.

Od prof. Ponikowskiego otrzymał propozycję pracy na stanowisku adiunkta w organizującej się Politechniki Gdańskiej, którą przyjął. Do jego zadań należała odbudowa kraju ze zniszczeń wojennych. Doc. Cebertowicz pracował w Instytucie Wodnym.

Opracował projekty odbudowy magazynów portowych, ujęć wodnych dla portu gdyńskiego i fundamenty pod obiekty dla Marynarki Wojennej. Jednocześnie prowadził zajęcia ze studentami z hydrauliki i hydrologii oraz mechaniki gruntów i fundamentowania.

W 1949 r. z rąk Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej otrzymał nominację i tytuł profesora nadzwyczajnego.

Nie przerwał pracy naukowo-badawczej.

Główne zagadnienia dotyczyły m. in. zjawiska osiadania gruntów pod budowlami, zastosowania zjawisk elektrokinetycznych do petryfikacji gruntów, jednoroztworowym zeskaleniem gruntu piaszczystego szkłem wodnym i chlorkiem wapnia, zeskaleniem gruntów o dużej zawartości części organicznych, wykorzystaniem metody petryfikacji do zabezpieczenia obiektów oraz konserwacji zabytków pochodzenia organicznego, pomiarami pola elektrycznego w zmiennym środowisku gruntowym, zastosowaniem analogii elektrycznej przy wyznaczaniu rozkładu naprężenia w gruncie, problematyką parcia deostatycznego, metodami zabezpieczania budowli hydrostatycznych przed powstaniem podciśnienia, zawiesinami tiksotropowymi z rodzimych gruntów ilastych jako materiałem poślizgowym zmniejszającym tarcie przy budowie szybów i studni, podciśnieniem jako sposobem obniżenia poziomu wód gruntowych, wpływem elektroosmozy na rozwój i życie roślin oraz wieloma innymi zagadnieniami. Publikacje na ten temat – pionierskie – doczekały się licznych przekładów zagranicznych. Efekty badań prowadzonych przez prof. R. A. Cebertowicza miały doniosłe znaczenie naukowe i praktyczne.

Metoda zeskalenia gruntów wynaleziona przez prof. R. A. Cebertowicza zwana od jego nazwiska cebertyzacją pozwoliła na szybkie i skuteczne przygotowanie terenu pod budowę wielkich obiektów przemysłowych m. in. nowej Huty, kopalni węgla brunatnego nad Nysą, fabryk sody w Krakowie i Inowrocławiu, zakładów włókienniczych w Ozorkowie, zakładów przemysłowych w Wieliczce, Koszalinie, Szczecinie, Kołobrzegu, Hali Sportowej w Łodzi i innych. Przyczynił się do uratowania wielu zabytków m. in. kamieniczek na Długim Targu w Gdańsku, kościołów w Poznaniu, Gieczu, Gnieźnie, Łodzi, zamków w Czorsztynie, Toruniu, Kórniku, Zabezpieczył osuwające się skorupy i tym samym uratował przed runięciem kościoła św. Anny przy trasie W-Z w Warszawie oraz zespół architektoniczny Sandomierza a jego metoda mumifikacji pozwoliła zabezpieczyć wykopaliska archeologiczne w prasłowiańskim Biskupinie.

Prof. Cebertowicza ceniono nie tylko w kraju. Wiele państw ubiegało się o powierzenie profesorowi kierownictwa nad wielkimi przedsięwzięciami z jego dziedziny.

Dzięki niemu uratowano pałac Piotra Wielkiego w Peterhofie w Rosji, zabytki Wenecji i Padwy, krzywą wieżę w Pizzie we Włoszech, starożytny zespół świątynny w Abu-Simbel w Egipcie. Przygotował teren pod budowę obiektów przemysłowych w Bułagarnii, Rumunii, Hiszpanii, Chinach i w innych państwach.

17.04.1954 r. otrzymał nominację i tytuł profesora zwyczajnego oraz doktorat nauk technicznych. Współpracował blisko z licznymi instytucjami, stowarzyszeniami i placówkami naukowymi kraju i zagranicy, uczestniczył w konferencjach oraz sympozjach naukowych w Polsce i na całym świecie – od Hiszpanii po Kanadę. Jednocześnie, obok działalności naukowo badawczej i dydaktycznej prowadził aktywne życie społeczno-polityczne: w latach 1952-57 reprezentował gdańskie społeczeństwo jako poseł na sejm PRL; uczestniczył w pracach Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju; działał w Ogólnopolskim i Gdańskim Komitecie Frontu Jedności Narodu; w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację; w Towarzystwach Przyjaźni; Polsko-Radzieckiej, Polsko-Szwajcarskiej, Polsko-Fińskiej, Łączności z Polonią Zagraniczną; należał do Towarzystwa Przyjaciół Gdańska, Koła Wychowanków Ziemi Łowickiej. Od 1977 r. był honorowym członkiem Towarzystwa Przyjaciół Miasta Głowna.

Jego wybitne osiągnięcia naukowe, aktywność społeczno-polityczna oraz odwaga wykazała w latach walki o niepodległość wielokrotnie spotykał się z dowodami uznania ze strony najwyższych czynników państwowych.

Prof. Romuald A. Cebertowicz trzykrotnie wyróżniony został nagrodami państwowymi: w 1949 r. nagrodą indywidualną I stopnia za opracowanie polskiej metody elektroiniekcji gruntów (cebertyzacja), w 1965 r. nagrodą zespołową III stopnia za pracę nad zawiesinami tiksotropowymi, w 1971 r. nagrodą indywidualną II stopnia za opracowanie metody zabezpieczenia obsuwu skarp w Sandomierzu. Był też kawalerem licznych wysokich orderów i medali. Z krajowych odznaczeń, za udział w walkach o polski Śląsk nadano mu w 1921 r. Śląski Krzyż Walecznych oraz Odznakę Ofiarnych OKOP, w 1927 Gwiazdę Górnośląską, w 1972 r. Śląski Krzyż Powstańczy. Za działalność w okresie II wojny światowej uhonorowany został Odznaką 2 Dywizji Strzelców Pieszych i Odznaką Internowania oraz francuskim Medaille Commemorative Francaise de la Guerre 1939-1945 przyznanym w 1975 r. Za wybitny wkład w rozwój nauki polskiej oraz działalność społeczno-polityczną w okresie powojennym przyznano mu: w roku 1949 – Złoty Krzyż Zasługi (za ocalenie kościoła św. Anny), w 1951 – Order Sztandaru Pracy II klasy (za uratowanie szybu „Azoty”), w 1954 r. – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, w 1955 – Medal X – lecia Polski Ludowej, w 1959 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (za wkład w dzieło umacniania pokoju na świeci), w 1974 – Medal XXX –lecia Polski Ludowej. Z zagranicznych – posiadł wysokie odznaczenia radzieckie i chińskie oraz Medal XX–lecia Światowej Rady Pokoju nadany mu przez tę organizacje w 1969 r. Posiadł nadto szereg odznak honorowych, m. in. Odznakę „Za zasługi dla miasta Gdańska” (1960 r.) oraz „Zasłużony dla Ziemi Gdańskiej” (1965 r.), Złotą odznakę Honorową Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (1967 r.), Odznakę Zasłużonego Działacza Frontu Jedności Narodu (1974 r.) i inne. Najwyższe odznaczenie – Order Budowniczych Polski Ludowej – za całokształt pracy naukowej, dydaktycznej i społecznej, Rada Państwa przyznała mu 20 lipca 1972 r.

Prof. Cebertowicz – kierownik Katedry Gruntoznawstwa na Politechnice Gdańskiej w 1962 r. przeszedł na emeryturę, lecz jeszcze wiele lat służył swym wybitym umysłem i bogatym doświadczeniem społeczeństwu prowadząc działalność pedagogiczną i naukową (prowadził wykłady, przygotowywał teren pod budowę Huty Katowice i Bełchatowskiego Zagłębia Węglowego). W 1980 r. został mianowany członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk.

Profesor był jednym z najwybitniejszych gości zaproszonych w 1977 r. do Głowna – rodzinnego miasta R. Cebertowicza – na uroczyste obchody jubileuszu 550-lecia otrzymania przez Głowno praw miejskich. Od tego czasu często odwiedzał Głowno, aktywnie uczestniczył w jego życiu kulturalnym. Zmarł 15. 01. 1981 r. w Łodzi, bo tu mieszkał pod koniec życia. Jednak zgodnie ze swą ostatnią wolą został pochowany na cmentarzu w Głownie, gdyż nie zapomniał o mieście, w którym się urodził. Był wielkim patriotą, wybitnym przedstawicielem nauki polskiej i zasłużonym pedagogiem a jednocześnie skromnym człowiekiem, który nade wszystko ukochał ziemię rodzinną.

Opracowano na podstawie biografii prof. R. A. Cebertowicza, wydanej w cyklu „Ludzie naszego miasta” przez Towarzystwo Przyjaciół Miasta Głowna, 1982 r.

źródło: broszura okolicznościowa z okazji nadania szkole imienia R. A. Cebertowicza 2002/2003. Opracowanie: Elżbieta Kołodziej, Iwona Pełka.